بگذار دستانت سرودی باشد

در این شب شکسته

تو بخوان سرود عشق را

آن گاه که ستارگان

در زیر ابر تیره نهان می مانند

امشب پنجره ها را

برای تو باز خواهم کرد

تا باد زمستانی

آواز سوزناک عاشقانه ام را

در  گوش زیبای تو ترنم کند

رویای باش در قلب سردم

تا کابوس  دل مردگی

از من گریزان شود

لبانت آتشی است

بسان سنگ چخماق

كه مشتعل مي سازد  

درون  سرد مرا

و در باغ سرما زده درونم

شكوفه را با خود مي روياند

و اين شايد آغاز فصلي نو باشد

كه از بوسه تو جان مي گيرد

ذهنم سمفونی را می نوازد

که آهنگش کلام توست

و تا ابدیت جاری است

نت های تبسم تو می رقصد

بر سیم های مغز من

و نوای زیر و بم تار است

که می تند بر تار و پود

ذهن تار و کبود من

این ضرب آهنگ می زند

بر روح من

بر جان من

بر عشق من

بر کالبد افسون شده

از نام تو

از یاد تو

از عشق تو

و موسیقی زیبای را

اجرا می کند

که گیسوان سیا ه و بلند تو

رهبر ارکستر سمفونی آن است

این گیسوان پریشان

در ساختن سمفونی عشق

بزرگان بسیاری چون

باخ و موتسارت و بتهون را

مغلوب کرده است

به دنبال ستاره مي گردم

تيرگون شبي است اين شب

و شب گرفتگان خموش

همچون كر ولال هاي مادر زاد

مبهوت از هياهوي مدرنيته

و مات شده در برزخ جمادات

نشنيده اند ضجه هـــاي

مادران فرزند گم كرده را

آناني كه در شط خون

وضو با باران عشق گرفتند

و سجاده اشان گل وريحان بود

اين شب زد گان هيچگاه

خورشيد را نديده اند شعله افشان

آنگاه كه مي بارید باران نور

بر كوهساران بلند و ستبر

و بر دشت شقايق هاي سرخ

 اين ملول وشان حزن آلود

و سر به گريبان بردگان

عرصه پندارهاي نوين

مسخ شده اند و گريزانند

از آدميت و مردانگي و مرام

كه سالهاست به مسلخ رفته

و به سلابه كشيده شده

اين شب زد گان مدهوش !!!

آخر به كجا مي رسند؟؟؟

او كه هم رفيق ، هم داماد، هم عمو زاده بود

 جوان ، مهربان ، با محبت و رازدار بود با آرزوهاي فراوان

او كه نا بهنگام  در روز اول آبان ماه در سانحه جان خراش تصادف درگذشت

روحش شاد و با ائمه محشور باد

عجب رسمي دارد اين روزگار كه بعداز يك دوري و ركود از شعر و دنياي بلاگ و شما دوستان خوبم

  بايد زماني وبلاگم را به روز كنم كه اتفاق ناگواري برايم دست داد

"مرثيه من براي تو  "

در واپسين غروب اولين روز ماه دوم پائيز

در غروب غمگين چهارشنبه پائيزي

آن هنگام كه خورشيد مي رفت

در پشت كوه بلند گنو ناپديد شود

و سرخي افق آسمان را پوشانده بود

تو نيز با تمام محبتت رفتني را آغاز كردي

آغازي كه پاياني نداشت

و رفتني بدون آمدني

تو به زردي گرائيدي وقتي كه پائيز خزان كرد

در آن صبح قبل از غروبت

آخرين وداع را با تو كردم

صدايت از آن دور دست ها آرام بود

از رفتن بي بازگشت سخني نبود

اما اما اما اما........................

چه بي خبر از ديده غم زده من نهان گشتي

و مرا در بي باوري خويش رها نمودي

نگفتي تنها شدن و تنها رفتن را دوست داري

خاموشي و هجران تو را باوري نيست